บทที่ 154 วางไว้ตรงนั้น ฉันจัดการเอง!

"พ่อคะ หนูพูดจริงๆ นะ ยัยเด็กนั่นน่ะ แปลกพิลึกชะมัด" เหลียงไฉ่ลี่ก้มหน้าพูด

โจวเป่ากั๋วพินิจมองเฉียวอันอย่างถี่ถ้วน มองอย่างไรก็ไม่เห็นเหมือนผู้หญิงปากร้ายใจดำเลยสักนิด

"พอเถอะ เรื่องนี้ยอมรับกรรมไปซะ ผมเตือนคุณไว้นะ อย่าไปหาเรื่องผู้หญิงคนนั้นอีก ตอนนี้เธอเกาะติดซ่านชุ่ยหลานอยู่ แถมท่านหานยังชวนเธอไปกินข้าวที่บ้านด้วย"

"คำพูดนี้ก็คือพูดให้เราฟังนั่นแหละ เข้าใจไหม?"

เหลียงไฉ่ลี่ไม่ใช่คนโง่ ย่อมเข้าใจดีว่าหานโม่กำลังจะคุ้มครองผู้หญิงคนนั้นอยู่

"ฉันรู้แล้วค่ะ"

เหลียงไฉ่ลี่ที่ปกติชอบวางอำนาจบาตรใหญ่ ครั้งนี้ทำได้เพียงยอมก้มหัวให้ชะตากรรม

นางยอมจำนนและเก็บข้าวของทั้งหมดออกจากถนนโฮ่วเจียไป