บทที่ 153 อธิบดีใหญ่เลี้ยงข้าว

ยังไม่ทันที่หานโม่จะเอ่ยปาก ชายวัยราวห้าสิบปีในชุดจงซานสีเทาเข้มก็เบียดตัวเข้ามา

ทันทีที่เห็นหานโม่ เขาก็รีบปั้นยิ้มประจบประแจงทันที

“พ่อ ในที่สุดพ่อก็มา!”

เมื่อเห็นคนที่มา เหลียงไฉ่ลี่ก็ยืดหลังตรงขึ้นมาทันควัน คนที่จะคอยหนุนหลังเธอมาถึงแล้ว

“พ่อ ไอ้พวกทหารเวรนี่มันรังแกพวกเรา แถมยังบอกให้ฉันย้ายออกไปภายในสามชั่วโมง พ่อจัดการพวกมันทีสิคะ”

“ไม่รู้ใครให้ความกล้าพวกมัน ถึงกล้ามาพูดกับฉันแบบนี้”

ใบหน้าของโจวเป่ากั๋วซีดเผือดลงในพริบตา เขาสะบัดมือตบหน้าเธอฉาดใหญ่โดยแทบไม่ต้องคิด

“หุบปากไปเลย!”

“พ่อ!” เหลียงไฉ่ลี่กุมแก้มตัวเอง “พ่อบ้าไปแล้วเหรอ!”

เมื่อวานเพิ่งโดนเฉียวอันตบแก้มซ้าย วันนี้มาโดนโจวเป่ากั๋วตบแก้มขวา