บทที่ 152 สามชั่วโมง ต้องขนออกไปให้หมด

เฉียวอันมองเสื้อผ้าที่เหลือน้อยลงเรื่อยๆ ในใจเริ่มคิดคำนวณบัญชี

"แยกย้ายกันไป! แยกย้าย! อย่ามามุงกันตรงนี้!"

เสียงตวาดที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้ผู้คนตกใจ

เฉียวอันเขย่งเท้าชะเง้อดู พลันใจหายวาบ

คนของสำนักบริหารจัดการตลาด พวกเขามาได้อย่างไร?

ก่อนจะมาตั้งแผง เฉียวอันได้สอบถามมาเป็นพิเศษแล้ว เนื่องจากรัฐบาลออกนโยบายส่งเสริมระบบเศรษฐกิจเอกชนรายบุคคล ตอนนี้สำนักบริหารจัดการตลาดจึงแทบจะไม่เข้ามายุ่งกับพ่อค้าแม่ค้ารายย่อย

เว้นแต่จะมีคนแจ้งความ

ในตอนนั้นเอง เฉียวอันก็เหลือบไปเห็นเหลียงไฉ่ลี่อีกครั้ง

อีกฝ่ายกำลังยืนอยู่ไม่ไกล สายตาจับจ้องมาที่เฉียวอันอย่างท้าทาย ปากก็ดูเหมือนจะพึมพำก่นด่าไม่หยุด