บทที่ 151 ตำรวจมาก็ทำอะไรไม่ได้

“เฉียวอัน ลูกชายฉันบอกว่าจะรีบส่งคนมารับฉันที่นี่แล้ว เธอรีบไปทำงานของเธอเถอะจ้ะ”

“เดี๋ยวฉันจะให้เขาไปเอาบ้านคืนมา เธอไปตั้งแผงขายของได้อย่างสบายใจเลยนะ มีลูกชายฉันอยู่ ไม่มีใครกล้าแตะต้องเธอหรอก”

ซ่านชุ่ยหลานรู้ดีว่าลูกชายของตนดำรงตำแหน่งระดับไหน

แม้ไม่อาจพูดได้ว่าอยู่ใต้คนคนเดียวแต่อยู่เหนือคนนับหมื่น ทว่าทั่วทั้งกรุงปักกิ่งแห่งนี้ คงมีคนไม่มากนักที่กล้าหาเรื่องเขา

เฉียวอันยิ้มพลางเอ่ย “คุณย่าคะ ฉันรอให้พวกเขามารับคุณย่าก่อนค่อยไปดีกว่าค่ะ ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่วางใจ”

ได้ยินเช่นนั้น ซ่านชุ่ยหลานก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในหัวอก

ครอบครัวของพวกเธอมีแต่ลูกชายสืบทอดกันมาหลายรุ่น พอพวกลูกชายแต่งงานมีครอบครัวก็คลอดลูกออกมาเป็นผู้ชายอีก