บทที่ 148 แค่วันเดียวก็ทำเงินได้มากขนาดนี้เลยหรือ

หลังจากพักอยู่ที่เมืองกว่างหยุนเป็นเวลาสองวัน เฉียวอันก็ซื้อตั๋วรถไฟไปปักกิ่งสามใบ

เหมือนกับตอนขามา ตั๋วเตียงล่างสองใบและเตียงกลางหนึ่งใบ

เหลือเวลาอีกสิบสามวันก่อนจะถึงวันสอบของเฉียวอัน

พวกเขาต้องพยายามขายเสื้อผ้าทั้งหมดให้หมดภายในช่วงเวลานี้

ปักกิ่งคือเมืองหลวงของประเทศเซี่ย ในเดือนมีนาคมเป็นช่วงที่อุณหภูมิเริ่มอบอุ่นขึ้นพอดี

ทันทีที่เฉียวอันก้าวเท้าออกจากสถานีรถไฟ เธอก็สัมผัสได้ถึงความแห้งแล้งของอากาศที่นี่

ไม่เพียงแค่นั้น ฝุ่นทรายยังตลบลอยคลุ้งไปทั่ว

"พี่ใหญ่ เมืองหลวงเป็นแบบนี้เหรอครับเนี่ย? ถ้าไม่รู้มาก่อนคงนึกว่ามาที่ราบสูงดินเหลืองซะอีก" เฝิงซานเฉียงถ่มทรายออกจากปาก

เฉียวอันเองก็คาดไม่ถึงว่าพวกเขาจะมาเจอกับพายุทรายของปักกิ่งเข้าพอดี

พวกเขารีบหาเกสต์เฮาส์เพื่อเข้าพักและอาบน้ำชำระร่างกายก่อน