บทที่ 147 สิ่งที่ขายคือฝีมือ

คงจะเป็นคุณหนูที่ครอบครัวประคบประหงมมาอย่างดี พอจะมาเมืองกว่างหยุน ที่บ้านถึงได้ส่งชายหนุ่มร่างใหญ่มาคอยตามคุ้มกันถึงสองคน

ต่งต้าไห่ยืดตัวตรงขึ้นทันทีและเริ่มจริงจังขึ้นมา

“สหาย ที่เธอพูดถึงเรื่องสั่งทำพิเศษน่ะ หมายความว่ายังไง ลองเล่าให้ฉันฟังละเอียดๆ หน่อยได้ไหม”

เฉียวอันยินดีในใจ เธอรู้แล้วว่ามีโอกาส

“ทั้งเพื่อนๆ แล้วก็พ่อแม่ต่างบอกว่าเสื้อผ้าที่ฉันตัดสวยมาก ยังชมด้วยว่าฉันมีพรสวรรค์ด้านการออกแบบเสื้อผ้า ถ้าไม่ใช่เพราะหลายปีมานี้บ้านเมืองวุ่นวาย เผลอๆ ฉันอาจจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยไปเรียนออกแบบเสื้อผ้าแล้วด้วยซ้ำค่ะ”

“ฉันไม่อยากให้เสื้อผ้าที่ตัวเองตัดเอาแต่วางโชว์ไว้ดูเล่นอยู่ในบ้าน ฉันอยากให้ทุกคนได้สวมมัน”

พอพูดถึงตรงนี้ แววตาของเฉียวอันก็เป็นประกายวิบวับ