บทที่ 137 คงไม่ได้กำลังหึงอยู่หรอกนะ

คนข้างๆ ดึงตัวคนงานหนุ่มออกมา “พวกเราไปซื้อเกี๊ยวที่หน้าต่างหมายเลข 13 กันเถอะ ร้านนั้นไม่รับคูปองอาหารด้วย”

คนงานหนุ่มโกรธจนอกแทบระเบิด หน้าแดงก่ำไปหมด

เขาเป็นแค่คนงานธรรมดา ไม่อาจมีเรื่องกับคนที่มีเส้นสายหนุนหลังพวกนี้ได้

เมื่อครู่เฉียวอันก็สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวทางฝั่งหน้าต่างหมายเลข 3 เช่นกัน

ดูท่าศึกชิงดีชิงเด่นในโรงอาหารนี้ก็ไม่น้อยเลยทีเดียว

พอหมดช่วงเที่ยง เฉียวอันลองคำนวณคร่าวๆ แค่ซาลาเปาก็ขายไปได้สามร้อยกว่าลูกแล้ว

ส่วนพายเนื้อกับเกี๊ยวนั้นเธอแทบจะนับไม่ถ้วน

มื้อเดียวนี้ขายได้มากกว่าเมื่อก่อนทั้งวันเสียอีก

คนงานในโรงงานเครื่องจักรกลมีเยอะและมีเงิน พอพวกเขากินซาลาเปาจนเบื่อ เฉียวอันก็ค่อยเปลี่ยนเป็นบะหมี่