บทที่ 136 เด็กเส้นในโรงอาหาร

ป้าหลิวเป็นคนกระตือรือร้นและเปิดเผย เธอจึงดึงสวีเฟิ่งเซียนเข้ามาหา “ฉันว่านะน้องสาว เธอรับไว้ให้สบายใจเถอะ ค่าแรงพวกเราได้เท่ากันหมด ต่อไปพวกเราแค่ตั้งใจทำงานให้ดี วางใจให้สบายก็พอแล้ว”

“ใช่แล้วค่ะ ป้าหลิวพูดไม่ผิดหรอก ค่าแรงทุกคนเท่ากันหมด ฉันไม่ได้ดูแลคุณป้ากับคุณลุงเป็นพิเศษอะไรเลย” เฉียวอันยิ้มพลางกล่าว

หัวใจของสวีเฟิ่งเซียนสั่นไหวไม่หยุด เดือนละสามสิบหยวน แถมยังมีแป้งสาลีขาวอีกสามชั่ง

สวัสดิการของคนงานทั่วไปในโรงงานยังไม่ดีเท่าพวกเขาเลยไม่ใช่หรือ

แถมยังมีอาหารเลี้ยงด้วย

นี่มันเหมือนลาภลอยตกใส่หัวชัดๆ