บทที่ 119 เงินให้น้องชายไปแล้ว

“พวกเราไม่ได้แย่งลูกแก้วของฮั่วเฉินสักหน่อย ทั้งหมดนี้เขาเล่นแพ้พวกเราเอง แพ้แล้วก็ต้องยอมรับสิ!”

พอได้ยินลูกชายพูดแบบนั้น หวังซูอวิ๋นยิ่งรู้สึกว่าบ้านรองกำลังหาเรื่องไร้สาระ

“เด็กๆ เล่นลูกแก้วกันมันก็มีแพ้มีชนะไม่ใช่เหรอ เล่นแพ้แล้วยังจะมาทวงถึงบ้านคนอื่นอีก เล่นไม่เป็นแล้วยังจะสะเออะมาเล่น”

ฮั่วจี้อวิ๋นจนปัญญากับคนไร้เหตุผลพรรค์นี้จริงๆ อีกทั้งลูกแก้วพวกนี้ก็ไม่ใช่ทรัพย์สินเงินทองมีค่าอะไร เป็นแค่ของเล่นเด็กที่มีแพ้มีชนะได้จริงๆ

แม้พวกเขาจะรู้แก่ใจว่าลูกแก้วของฮั่วเฉินถูกแย่งไป แต่ในเมื่อฮั่วตงกับฮั่วเจี๋ยยืนกรานปฏิเสธเสียงแข็ง ก็ไม่มีทางทำอะไรได้

ฮั่วจี้อวิ๋นโกรธมาก ชั่วขณะนั้นจึงไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อ