บทที่ 120 ตระกูลฮั่วที่วุ่นวายโกลาหล

“เงินที่ฉันให้เขาไป ถ้ารวมๆ ก็น่าจะสักสองสามร้อยได้มั้ง”

หวังซูอวิ๋นรีบยกมืออุดปากตัวเองทันควัน พอหันกลับไปก็สบเข้ากับดวงตาที่แทบจะฆ่าคนได้ของฮั่วจี้อวี่

“มะ…ไม่ใช่แบบนั้นนะ พ่อมัน ฟังฉันอธิบายก่อน”

ฮั่วจี้อวี่ไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งพรวดเข้าไปในห้องปีกข้างที่บ้านสามอาศัยอยู่ทันที

หวังซูอวิ๋นเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ ใบหน้าพลันซีดเผือดจนน่ากลัว

ไม่กี่วินาทีต่อมา ฮั่วจี้อวี่ก็ถือกล่องไม้ใบเล็กวิ่งออกมา

“หวังซูอวิ๋น! มาเปิดกล่องนี้เดี๋ยวนี้!”

เฉียวอันชะโงกหน้ามอง กล่องไม้ใบเล็กยังคล้องกุญแจไว้ น่าจะเป็นกล่องที่บ้านพวกเขาใช้เก็บเงิน

“พ่อมัน คุณ…คุณอย่าทำแบบนี้เลย วันนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่า มีเรื่องอะไรพวกเราไว้คุยกันหลังพ้นปีใหม่ไปไม่ได้เหรอ?” หวังซูอวิ๋นแทบจะอ้อนวอน