บทที่ 117 พวกเขารู้ความลับนั้นแล้วหรือ

“มีของอยู่แค่นี้ จะไปทำอะไรกินได้?” หวังซูอวิ๋นพิงกรอบประตูห้องครัว มองวัตถุดิบบนเตาด้วยความหงุดหงิด

“ถ้าเธอควักเงินเพิ่มอีกสักสองสามหยวน พวกเราจะไม่ซื้อแป้งสาลีมาห่อเกี๊ยวได้หรือไง?” เสิ่นซิ่วฟางสวนกลับอย่างไม่สบอารมณ์

หวังซูอวิ๋นกลอกตาขึ้นฟ้า “ทำไมบ้านฉันต้องออกเพิ่มด้วยล่ะ? ฉันยังมีลูกชายอีกสองคนนะ บ้านสามของพวกเรามีตั้งสี่คน บ้านใหญ่ของพวกเธอมีแค่สองคน ถ้าจะต้องมีใครออกเพิ่ม ก็ต้องเป็นบ้านพวกเธอสิ”

“เธอพูดจาเหลวไหลอะไรกัน? ในท้องฉันนี่ไม่ใช่เด็กหรือไง?”

“ในท้องเธอรูปเป็นร่างยังไม่มีเลย นับเป็นตัวอะไรได้”

“หวังซูอวิ๋น วันนี้ฉันต้องสั่งสอนเธอให้รู้จักพูดจาภาษาคนให้ได้!”

พูดกันได้ไม่กี่ประโยค ทั้งสองคนก็เริ่มลงไม้ลงมือดึงทึ้งกันอีกครั้ง