บทที่ 116 เตรียมมื้อค่ำส่งท้ายปีเก่า

เมื่อเฉียวอันและฮั่วจี้อวิ๋นกลับมาที่ห้องข้างของเรือนหลัก ฮั่วฟางก็กำลังเล่านิทานให้น้องชายกับน้องสาวฟังอยู่พอดี

เฉียวอันถือจานส้มซาถังเข้ามา "ลองชิมส้มลูกเล็กพันธุ์ใหม่นี้ดูสิ แม่หามาจากตลาดมืดเลยนะ หายากเชียวล่ะ"

ฮั่วหนิงหยิบส้มซาถังขึ้นมาลูกหนึ่ง พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นริมฝีปากที่บวมเป่งของเฉียวอันทันที

"แม่จ๋า ทำไมปากแม่บวมล่ะคะ?"

คำพูดไร้เดียงสาของเด็ก แต่คำถามของฮั่วหนิงกลับดึงดูดสายตาของเด็กอีกสองคนให้หันมามองพร้อมกัน

เฉียวอันเกาหัวแก้เก้อ ไม่ใช่แค่บวมหรอก ตอนนี้ยังรู้สึกเจ็บแปลบๆ อยู่เลย

เมื่อเห็นท่าทางเก้ๆ กังๆ ทำตัวไม่ถูกของเฉียวอัน ฮั่วจี้อวิ๋นที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็แอบหัวเราะในลำคอ

เฉียวอันตวัดค้อนทุบอกเขาไปทีหนึ่งอย่างเคืองๆ "ไปปูที่นอนที่ห้องนู้นเลยไป๊!"

"ครับ! จะไปเดี๋ยวนี้แหละ"