บทที่ 115 จุมพิตแรกของเฉียวอัน

ตอนเย็นเฉียวอันไม่มีกะจิตกะใจจะทำอาหาร เธอจึงหยิบเกี๊ยวสองห่อออกมาจากมิติลับแล้วนำไปต้มในหม้อ

ทว่าเธอกลับไม่ได้สังเกตว่า ด้วยความใจลอย เธอจึงหยิบเกี๊ยวหมูสดผิดเป็นเกี๊ยวสามสหาย

เมื่อฮั่วจี้อวิ๋นกัดเข้าไปคำหนึ่งแล้วเคี้ยวเจอกุ้งข้างใน เขาก็มองมาที่เฉียวอันด้วยสายตามีความหมายลึกซึ้ง

“แม่คะ! เกี๊ยวนี้อร่อยจังเลยค่ะ ข้างในที่กรุบๆ นี่คืออะไรเหรอคะ” ฮั่วหนิงชี้ไปที่กุ้งตัวใหญ่ในเกี๊ยวแล้วเอ่ยถาม

เฉียวอันก้มมอง ใจพลันเต้นระทึกขึ้นมาถึงลำคอ เธอเงยหน้ามองฮั่วจี้อวิ๋น พบว่าเขาก็กำลังมองเธออยู่เช่นกัน

จะอธิบายเรื่องนี้อย่างไรดี

คนในยุคนี้ หากไม่ได้อาศัยอยู่ริมทะเลหรือริมทะเลสาบ ย่อมไม่มีทางได้กินกุ้งอย่างแน่นอน

พูดให้ถูกก็คือ แม้แต่กุ้งก็ยังไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ