บทที่ 114 สารภาพรักกันดื้อๆ แบบนี้เลยหรือ

“ได้ครับ ผมไปแน่นอน” ฮั่วจี้อวิ๋นรับปาก

จากนั้นก็จดที่อยู่บ้านของฟ่านเหลียนกุ้ยเอาไว้

ฟ่านเทายังคงงอแงไม่เลิกรา

คราวนี้หลินหว่านไม่ตามใจเขาอีกต่อไป เธอออกแรงลากตัวเขาไปอย่างไม่ปรานี

ดูแล้วแรงเยอะกว่าเมื่อครู่นี้มากทีเดียว

“พ่อฮั่ว! พ่อ…”

“หยุดร้องเดี๋ยวนี้นะ! ขืนยังร้องอีกคอยดูว่าฉันจะไม่ตีแกให้ตาย!”

หลินหว่านถลึงตาใส่เขาอย่างดุดัน

ฟ่านเทาไม่เคยเห็นแม่ทำหน้าตาน่ากลัวขนาดนี้มาก่อน

เขาจึงหุบปากเงียบกริบลงทันที