บทที่ 111 มาถึงก็เรียกพ่อ

“เทศกาลปีใหม่แท้ๆ คุณอย่าทำหน้าแบบนั้นเลย เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว ดูสิ ตอนนี้ฉันก็อยู่สุขสบายดีไม่ใช่เหรอ?”

เฉียวอันมีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ความทุกข์ยากตลอดสี่ปีนั้นจึงเหมือนกับว่าเธอได้เผชิญมาด้วยตัวเองจริงๆ

ทว่าหากเทียบกับวันสิ้นโลกแล้ว มันเทียบกันไม่ได้เลยสักนิด

ฮั่วจี้อวิ๋นไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่โอบไหล่เธอไว้ ทุกความรู้สึกแจ่มชัดโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด

พูดไปมากความก็ไม่อาจเปลี่ยนสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตได้

ทำได้เพียงมองไปข้างหน้า แล้วมุ่งมั่นทำงานให้หนักเพื่อมอบครอบครัวที่มั่นคงให้เฉียวอันและพวกเด็กๆ

ซื้อเสื้อผ้าให้เด็กๆ เสร็จแล้ว ก็ถึงตาตัวเองเสียที

“แม่ครับ! ตัวนี้สวย แม่ใส่แล้วต้องสวยแน่ๆ”

“ไม่ใช่ๆ! แม่คะ ตัวสีฟ้านี้สวยกว่า”