บทที่ 112 สิ่งใดก็เทียบไม่ได้

“ผู้การฮั่ว ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอกันที่นี่ได้นะคะ” หลินหว่านเดินบิดเอวชะมดชะม้อยเข้ามาจากระยะไกล

“พี่สะใภ้ พาเสี่ยวเทากลับมาฉลองปีใหม่เหรอครับ” เมื่อฮั่วจี้อวิ๋นเห็นหลินหว่าน สีหน้าก็กลับเป็นปกติทันที

“ใช่ค่ะ เด็กคนนี้ไม่ได้เจอคุณปู่คุณย่ามาหลายปีแล้ว วันนี้ฉันเลยตั้งใจพาเขากลับมารู้จักบ้านเกิดน่ะค่ะ”

พูดจบหลินหว่านก็ก้มหน้าลง มองเห็นเด็กสามคน

ดูจากอายุของฮั่วฟางแล้วชัดเจนว่าไม่ใช่

เธอทำสีหน้าอ่อนโยน พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “นี่คือลูกๆ สองคนของคุณสินะคะ?”

“หน้าตาน่ารักจังเลย”

พูดจบเธอก็ย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง ล้วงลูกอมรสผลไม้ออกมาจากกระเป๋าเสื้อสองเม็ด

“เอาไปกินสิจ๊ะ”

ไม่รู้ว่าทำไม ฮั่วเฉินเห็นหน้าคุณน้าคนนี้แวบแรกก็ไม่ชอบเอาเสียเลย