บทที่ 110 เรื่องวุ่นเล็กๆ ที่ห้างสรรพสินค้า

“ทำไมต้องซื้อเสื้อผ้าให้พวกมันด้วย ฮั่วตงกับฮั่วเจี๋ยไม่มีพ่อมีแม่หรือไง หรือว่าขอทานจนติดเป็นนิสัย คิดว่าพออ้าปากขอแล้วคนอื่นจะต้องโยนเศษข้าวเศษแกงให้พวกคุณเรอะ”

ฝีปากของเฉียวอันยังคงไม่ไว้หน้าใครเช่นเคย

“เฉียวอัน ฉันกำลังคุยกับลูกชายฉัน แกมีสิทธิ์อะไรมาสอด” หลิวหูอิงคิดเอาเองว่าลูกชายคนรองหลายปีมานี้ยังถือว่าหัวอ่อนและควบคุมได้ง่าย

ถึงเขาจะเป็นนายทหารใหญ่ในกองทัพ พอกลับมาบ้านก็ยังต้องเรียกเธอว่าแม่

“แม่ ผมไม่มีเงิน เงินให้พวกแม่ไปหมดแล้ว” ฮั่วจี้อวิ๋นไม่ตามใจอีกต่อไป และเขาก็ไม่มีเงินจริงๆ แทบทุกหยวนล้วนเอาไปซื้อไม้สร้างบ้านหมดแล้ว