บทที่ 103 หาผู้ช่วยก่อนสิ้นปี

“ซานเฉียง พวกนายต้องมองการณ์ไกล ตลาดมืดของตำบลจินสุ่ย ทำมาหากินแบบเล็กๆ น้อยๆ พอได้ แต่ถ้าอยากรวยเป็นกอบเป็นกำจริงๆ ยังไงก็ต้องไปที่อำเภอหรือไม่ก็เมืองเอก”

เฉียวอันนั่งไขว่ห้าง นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะ นี่คือความเคยชินจากชาติก่อน เวลาทำจึงดูเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง

ทว่าในสายตาของเฝิงซานเฉียง บารมีของเฉียวอันนั้น เอาหนูมาร้อยคนก็เทียบไม่ติด

เธอเพียงแค่นั่งอยู่ตรงนั้น ก็ดูน่าเกรงขามราวกับพระพุทธรูปองค์ใหญ่ ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรหรือทำอะไร เฝิงซานเฉียงก็รู้สึกว่าถูกต้องไปเสียหมด

ก่อนกลับ เฉียวอันยังทิ้งของกินไว้ให้พวกเฝิงซานเฉียงอีก วันนี้เป็นพายเนื้อถึงสิบห้าชิ้นเต็มๆ

พวกคนหนุ่มกินจุกันอยู่แล้ว เฉียวอันเองก็ไม่เคยขี้เหนียว