บทที่ 92 จะเอาเงินค่าเลี้ยงดูแล้วยังพูดจาไร้สาระมากความอีก

ในเมื่อแต่เดิมเฝิงซานเฉียงก็ทำงานให้หนูอยู่แล้ว ตอนนี้มาทำงานให้เธอก็ไม่ต่างกัน

เฉียวอันพาพวกเขาเดินออกจากลานบ้าน แล้วอธิบายเรื่องการดูแลตลาดมืดคร่าวๆ

“พวกเราสามคนเนี่ยนะ จะไหวเหรอพี่” ในใจเฝิงซานเฉียงรู้สึกหวั่นๆ อยู่บ้าง

“แค่พวกนายสามคนย่อมไม่ไหวแน่ พวกนายอยู่ที่ต่งเจียวาน ย่อมต้องรู้จักคนที่รุ่นราวคราวเดียวกันไม่น้อยใช่ไหมล่ะ ไปหาคนที่ไว้ใจได้ นิสัยใจคอพึ่งพาได้มาร่วมด้วย”

เฉียวอันยืนพิงกำแพง กอดอก ดูมีภูมิฐานและน่าเกรงขาม

“ห้ามตีกัน พวกนายมีหน้าที่แค่รักษาความสงบในตลาดมืด ถ้าเจอปัญหาอะไรที่จัดการยาก ช่วงแปดโมงเช้าถึงบ่ายสองโมงไปหาฉันที่สถานีตำรวจได้”

“พี่ใหญ่ทำงานที่สถานีตำรวจจริงๆ เหรอเนี่ย” เฝิงซานเฉียงเกาหัว “ผมนึกว่าพี่แค่พูดขู่เสียอีก”