บทที่ 93 ลงชื่อประทับลายนิ้วมือแล้ว ห้ามใครกลับคำทั้งนั้น

ฮั่วจี้อวิ๋นไม่รู้ว่าในใจเฉียวอันคิดแผนการอะไรไว้ แต่ในเมื่อเธอแน่ใจขนาดนี้ ย่อมต้องมีเหตุผลของเธออย่างแน่นอน

เชื่อฟังภรรยา ไม่มีทางผิดพลาดเด็ดขาด

เถียนหย่งฟู่กำลังตรวจนับบัญชีอยู่ ช่วงสิ้นปีแล้ว ทางกองพลน้อยยังต้องแจกจ่ายเสบียงและเงินให้แก่แต่ละกองผลิต

ปีนี้ผลผลิตไม่ค่อยดี กองพลน้อยเองก็มีเงินทองฝืดเคือง คิ้วทั้งสองข้างของเถียนหย่งฟู่แทบจะชนเข้าหากันอยู่รอมร่อ

"เลขาธิการเถียน เฉียวอันมาอีกแล้วครับ ด้านหลังมีสองสามีภรรยาฮั่วโส่วเถียนตามมาด้วย"

พอได้ยินคนมารายงาน มือที่ถือปากกาหมึกซึมของเถียนหย่งฟู่ก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที จนน้ำหมึกซึมเลอะกระดาษเป็นวง

"โอย บรรพบุรุษน้อยของฉัน วันนี้คงไม่ใช่ว่าจะมาก่อเรื่องใหญ่อะไรอีกหรอกนะ?"

ตอนนี้สิ่งที่เถียนหย่งฟู่กลัวที่สุดก็คือการที่เฉียวอันมาที่กองพลน้อยนี่แหละ

ทุกครั้งที่เธอมา มักจะก่อเรื่องอึกทึกครึกโครมจนทำให้ตกตะลึงกันไปทั้งหมู่บ้านเสมอ