บทที่ 57 อยู่นิ่งๆ ตรงนี้ไปซะ

ช่วงบ่าย ฮั่วเฉินและฮั่วหนิงต้องนอนกลางวันตามปกติ เฉียวอันจึงให้พวกเขานอนอีกฝั่งหนึ่งของเตียงเตา เพื่อไม่ให้รบกวนฮั่วฟาง

เธอเดินมาที่ห้องโถงหลัก ฮั่วจี้อวิ๋นกำลังนั่งอยู่บนม้านั่ง

ในห้องเหลือเพียงเธอกับฮั่วจี้อวิ๋นสองคน

เฉียวอันนั่งลงตรงข้ามเขา

"รอให้ฮั่วเฉินกับฮั่วหนิงตื่นก่อน คุณค่อยพาพวกเขาสองคนออกไปเดินเล่นข้างนอกหน่อยนะ"

"หลายปีมานี้ที่คุณไม่อยู่ เด็กๆ ในหมู่บ้านชอบล้อว่าพวกเขาเป็นเด็กไม่มีพ่อ ถึงทั้งสองคนจะไม่พูด แต่ฉันก็รู้ว่าในใจลูกคงรู้สึกแย่"

"ในเมื่อคุณกลับมาแล้ว ก็อยู่เป็นเพื่อนพวกเขาให้มากๆ เถอะ"

ฮั่วจี้อวิ๋นพยักหน้า "นี่เป็นสิ่งที่ผมควรทำอยู่แล้ว"