บทที่ 56 ผู้การฮั่วผู้แบกรับความกดดันดั่งขุนเขา

ฮั่วเฉินกับฮั่วหนิงต่างก็สวมชุดชั้นในและกางเกงขายาวรับลมหนาวกันแล้ว แต่ฮั่วฟางกลับยังใส่แค่เสื้อผ้าตัวบางเพียงชั้นเดียว จะไม่ให้เป็นหวัดมีไข้ได้อย่างไร

เพื่อป้องกันไม่ให้ฮั่วฟางขยับตัวเกาแผลสะเปะสะปะเพราะความเจ็บปวด เฉียวอันจึงป้อนยาไอบูโพรเฟนให้เธอหนึ่งเม็ด

เฉียวอันสอดหมอนรองใต้ศีรษะของฮั่วฟางแล้วห่มผ้าห่มให้อย่างดี

เมื่อเห็นหัวคิ้วที่ขมวดมุ่นค่อยๆ คลายออก เธอจึงเดินออกจากห้อง

ผลปรากฏว่าพอออกมา ก็เห็นฮั่วจี้อวิ๋นนั่งเผชิญหน้ากับฮั่วหนิงและฮั่วเฉิน ต่างฝ่ายต่างจ้องตากันปริบๆ

พอฮั่วจี้อวิ๋นเห็นเฉียวอัน เขาก็รู้สึกเหมือนได้เจอผู้ช่วยชีวิต

"ฮั่วฟางเป็นอย่างไรบ้าง"

"ฉันทำแผลให้เรียบร้อยแล้วค่ะ ตอนนี้ที่เธอเป็นไข้น่าจะเป็นเพราะช่วงนี้อากาศเย็นลง แล้วเธอใส่เสื้อผ้าน้อยเกินไปจนเป็นหวัด ต้องดูอาการอีกสองสามวัน ว่าแผลจะติดเชื้อไหม"