บทที่ 55 อับอายจนหน้าแดงก่ำ

ตัวของฮั่วฟางเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ ฮั่วจี้อวิ๋นจึงสาวเท้าให้เร็วขึ้น

ครู่ต่อมา ฮั่วจี้อวิ๋นก็มองเห็นบ้านหลังเก่า

กำแพงลานบ้านรวมถึงประตูดูก็รู้ว่าเพิ่งผ่านการบูรณะซ่อมแซมมาใหม่

ฮั่วจี้อวิ๋นชะงักฝีเท้า เริ่มสงสัยว่าตนเองจำตำแหน่งผิดไปหรือเปล่า

“ทำไมไม่เดินล่ะ ใกล้ถึงบ้านแล้วนะ” เฉียวอันเอ่ยเร่งอยู่ข้างๆ

ฮั่วจี้อวิ๋นถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าเฉียวอันเดินเคียงข้างเขามาตลอดทาง

ต้องรู้ก่อนว่าสัมภาระของเขาหนักกว่ายี่สิบชั่ง แถมเมื่อครู่เขาทั้งกึ่งวิ่งกึ่งเดิน ผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องแบกของหนักยี่สิบกว่าชั่งจะตามเขาทันได้อย่างไร

ทว่าเฉียวอันไม่เพียงตามทัน แต่กระทั่งเสียงหอบเหนื่อยก็ยังไม่มี

สมรรถภาพทางกายอะไรจะน่ากลัวขนาดนี้