บทที่ 36 เงินห้าหยวนพูดได้เอง

นี่คือถุงเงินที่เย็บจากเศษผ้า เถียนหย่งฟู่เปิดดูแล้วก็พบว่ามีแต่ธนบัตรใบย่อย มูลค่าสูงสุดคือใบละห้าหยวน เขาจัดวางเงินเหล่านั้นลงบนพื้นทีละใบ

หวังเหล่ยในเวลานี้เริ่มได้สติ เขายันกำแพงลุกขึ้นยืน "เป็นอะไรไป? เงินนี่มันพูดได้หรือไง หรือว่ามีชื่อเธอเขียนอยู่ข้างบน?"

"เฉียวอัน พวกเรายอมรับว่าเด็กมันไม่รู้ประสา ขโมยเนื้อของบ้านเธอไป แต่เงินนี่ไม่ใช่ลูกหลานบ้านเราหยิบมาแน่ ต้องเป็นเจ้าเด็กเปรตฮั่วเฉินนั่น…"

พูดไม่ทันขาดคำ เฉียวอันก็ปล่อยหมัดใส่ทันที หวังเหล่ยหลบไม่พ้น ร่างกระแทกเข้ากับกำแพง "ปัง" ก่อนจะค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่ง เขารู้สึกถึงรสคาวหวานในปาก จึงถ่มน้ำลายลงพื้น พบว่าในน้ำเลือดนั้นมีเศษฟันหลุดออกมาครึ่งซี่