บทที่ 35 ก็ฉันจงใจต่างหาก

พวกชาวบ้านที่ชอบดูเรื่องสนุกต่างก็แห่กันกรูเข้าไป เฉียวอันเป็นคนสุดท้ายที่ค่อยๆ เดินทอดน่องเข้าไปในลานบ้านตระกูลหวัง

ต่อหน้าสายตาทุกคู่ที่จ้องมองมา

หวังเหล่ยกับลูกชายทั้งสามคนกำลังนั่งยองๆ อยู่บนพื้น ถ่ายท้องส่งเสียงดังพรวดพราดไม่หยุด

ในส้วมก็มีเสียงที่ยากจะบรรยายดังออกมาเป็นระลอก

ชายชราแซ่หวังเกาะผนังไว้ ขาทั้งสองข้างสั่นเทาเหมือนตะแกรงร่อน

ส่วนแม่เฒ่าหวังไม่เห็นแม้แต่เงา

"ไม่เป็นไร…ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว" เถียนหย่งฟู่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หวังเหล่ยกับชายชราแซ่หวังตกใจกับภาพตรงหน้าจนกล้ามเนื้อหูรูดขมิบเกร็ง

แม้แต่ก้นยังเช็ดไม่ทันก็รีบดึงกางเกงขึ้นมา

สีหน้าย่ำแย่ถึงขีดสุด เปลี่ยนเป็นสีคล้ำปนแดงก่ำ