บทที่ 33 ไม่มีเงินซื้อเนื้อกินแล้วล่ะสิ

ในบ้านเก่าที่มีแสงไฟส่องสว่างอยู่ไม่ไกล เฉียวอันหยิบถังหูลู่ออกมาจากกระเป๋าสองไม้

“ลูกอมกระต่ายขาวหมดไปแล้วก็ช่างมัน ดูสิว่าแม่เอาอะไรกลับมาให้พวกเจ้า?”

“นี่…นี่มันอะไรเหรอคะ?” ฮั่วหนิงยื่นหน้าเข้ามาดมดู ไม่มีกลิ่นอะไรเลย

ฮั่วเฉินเองก็มองผลไม้เคลือบสองไม้นั้นในมือของเฉียวอันด้วยความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน

สิ่งที่เรียกว่าถังหูลู่นี้ พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลยด้วยซ้ำ

“นี่เรียกว่าถังหูลู่ หวานอร่อยมากเลยนะ คนละไม้นะจ๊ะ”

เฉียวอันยื่นถังหูลู่ให้พวกเขา พลางกำชับอย่างระมัดระวังอีกประโยค “ข้างในมีเม็ดด้วย เวลากินต้องระวังหน่อยนะ”

“หวานจัง!” ฮั่วหนิงเลียน้ำตาลที่เคลือบอยู่ด้านนอกผลซานจาไปทีหนึ่ง