บทที่ 32 ตีเด็กหน้าบ้าน

ตอนที่เฉียวอันปั่นสามล้อรีบกลับมาถึงบ้าน จากระยะไกลเธอก็เห็นฮั่วเฉินตัวน้อยกำลังคุกเข่าอยู่กับพื้น และกำลังคลานมุ่งหน้าไปยังหว่างขาของเด็กโตอีกคน

ส่วนฮั่วหนิงยืนร้องไห้โฮอยู่ริมบ่อโคลนพลางร้องเรียกหาแม่

วินาทีนั้น ราวกับมีคนมาบีบหัวใจของเฉียวอันไว้แน่น โทสะที่ไร้ที่มาพวยพุ่งขึ้นมาทันที

เธอยืนขึ้นออกแรงปั่นสามล้อสุดกำลัง พุ่งตรงไปที่หน้าประตูบ้านตนเอง

“—เอี๊ยด!”

การหยุดรถกะทันหันทำเอาผ้าเบรกแทบเสียดสีจนเกิดประกายไฟ

“ฮั่วเฉิน! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!” เฉียวอันตะโกนลั่นด้วยความโกรธ

ฮั่วเฉินที่กำลังคลานอยู่กับพื้นได้ยินเข้า ดวงตาพลันสว่างวาบขึ้นมาในทันที ทว่าประกายตานั้นก็มอดดับลงไปอย่างรวดเร็ว

เฉียวอันมาแล้วจะมีประโยชน์อะไรเล่า?

แต่ก่อนเวลาที่เขาและฮั่วหนิงโดนเด็กพวกนี้รังแก เฉียวอันมักจะดุด่าพวกเขาทุกครั้ง