บทที่ 25 ถูกเพ่งเล็งเข้าให้แล้ว

“พี่ไม่เหมือนกันนี่คะ มันฝรั่งกับหัวไชเท้าธรรมดาๆ พี่ก็ทำออกมาได้รสชาติเหมือนร้านอาหารของรัฐ นั่นถึงจะเรียกว่ามีฝีมือจริง”

พูดจบ เฉียวอันก็หยิบแอปเปิลสองผลออกมาจากกระเป๋า ซึ่งเป็นของที่เธอเตรียมไว้ตั้งแต่ตอนอยู่ระหว่างทาง

“พี่ฉินคะ วันหน้ายังต้องรบกวนพี่ช่วยชี้แนะอีกเยอะเลย ฉันก็แค่ผู้หญิงชนบทคนหนึ่ง ไม่รู้อะไรสักอย่าง เป็นแค่คนงานชั่วคราวเท่านั้นเองค่ะ”

เฉียวอันเน้นย้ำคำว่า “คนงานชั่วคราว” สองคำนี้เป็นพิเศษ

พนักงานประจำกับคนงานชั่วคราวนั้นต่างกันราวฟ้ากับเหว เปรียบดั่งเมฆากับโคลนตม

ฉินเฟิ่งมองแอปเปิลสีแดงสดสองผล พอได้ยินเฉียวอันพูดเช่นนี้ โทสะก็มลายหายไปกว่าครึ่งในพริบตา

เธอหยิบแอปเปิลยัดใส่กระเป๋า สีหน้าดูดีขึ้นมาบ้าง