บทที่ 22 ตลาดมืดเกิดเรื่องวุ่นกะทันหัน

บนโต๊ะเหลือเพียงเศษอาหาร แม้แต่มะเขือยาวตุ๋นถั่วแขกก็เหลือแค่น้ำแกงก้นชาม

“เฮ้อ!” หลี่เฉียงถอนหายใจ “ไอ้พวกขโมยกลุ่มนั้นร่วมมือกันแนบเนียนไร้รอยต่อ ไม่มีโอกาสจับได้คาหนังคาเขาเลยสักนิด”

“ถึงอย่างนั้นก็ต้องหาทางจับให้ได้ ไม่อย่างนั้นสิ้นปีเราสองคนไปประชุมที่อำเภอ จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกันล่ะ”

จังหวะนั้นเอง เฉียวอันก็เดินออกมาจากครัวหลัง ในมือถือจานใบหนึ่งซึ่งมีผ้าขาวบางนึ่งอาหารคลุมเอาไว้

“ผู้อำนวยการเจี่ยง รองผู้อำนวยการหลี่คะ ฉันกลัวว่าพวกคุณจะกินไม่อิ่ม เลยตั้งใจเก็บพายไส้เนื้อกับโรตีต้นหอมไว้ให้อย่างละสองชิ้นค่ะ”

พูดจบเฉียวอันก็วางจานลงบนโต๊ะแล้วเปิดผ้าคลุมออก แป้งทอดข้างในยังส่งควันกรุ่นๆ อยู่เลย

“เสี่ยวเฉียวใช่ไหม” เจี่ยงอวี้ซุ่นเงยหน้าขึ้นถาม

“ใช่ค่ะ เฉียวอันค่ะ”