บทที่ 16 ถูกส่งตัวลงชนบทก่อนกำหนดงั้นหรือ

"เฉียวอัน บ้านฉันอยู่ใกล้ที่พักของเธอ มากินข้าวที่บ้านฉันสิ สะดวกดีนะ"

"เสี่ยวอิงที่บ้านฉันอายุพอๆ กับเด็กสองคนนั้นเลย มากินที่บ้านฉันเถอะ เด็กๆ จะได้เล่นด้วยกันได้"

ชาวบ้านต่างพากันพูดเจื้อยแจ้วล้อมหน้าล้อมหลังเฉียวอัน

ดูเหมือนว่าหากเธอไม่ยอมพูดว่าจะให้เด็กๆ ไปกินข้าวบ้านใคร ก็อย่าหวังว่าจะได้เดินไปไหน

"ถ้าเกิดเด็กๆ กินข้าวบ้านใครแล้วเป็นอะไรขึ้นมา ฉันจะทำให้บ้านนั้นอยู่ไม่เป็นสุขไปตลอดชีวิตเลย! ถ้าใครกล้ารับปากเรื่องนี้ ก็เขียนหนังสือรับประกันมาเลย ถ้าลูกฉันเป็นอะไรไปแม้แต่นิดเดียว พวกคุณต้องรับผิดชอบ"

"ถึงตอนนั้นอย่าหาว่าฉันไม่มีเหตุผลก็แล้วกัน"

พอพูดถึงเรื่องความรับผิดชอบ ก็ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรออกมาอีก

เฉียวอันสะบัดเปียผมสองข้าง พาลูกๆ แหวกฝูงชนเดินจากไป