บทที่ 17 ที่ดินของฉันเอง ไม่ต้องมายุ่ง

ในนิยาย ครอบครัวของมู่หลินเจียงดูเหมือนจะถูกวิพากษ์วิจารณ์ประณามอยู่ที่เซินโจวเกือบหนึ่งเดือนถึงค่อยถูกส่งตัวลงมาชนบท

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะการแจ้งเบาะแสของเธอ หรือระหว่างนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ถึงทำให้เวลาผ่านไปแค่ไม่กี่วัน พวกเขาก็จะถูกส่งตัวลงมาแล้ว?

เฉียวอันเคาะประตู

“เข้ามา”

พอเถียนหย่งฟู่เห็นว่าเป็นเฉียวอันที่เดินเข้ามา รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าทันทีจนเนื้อแก้มเบียดเข้าหากัน

“เฉียวอันเองเรอะ วันนี้มาที่กองพลมีเรื่องอะไรล่ะ?”

“อาเถียนคะ ฉันอยากหาคนมาต่อสายไฟเข้าบ้านที่ฉันจะอยู่ แล้วก็ติดกระดาษหน้าต่างใหม่ค่ะ”

เถียนหย่งฟู่ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าบ้านเก่าหลังนั้นถูกทิ้งร้างมาหลายปี ทั้งผุทั้งพัง ย่อมต้องเก็บกวาดซ่อมแซมเสียหน่อย