บทที่ 15 เห็นหมูป่าก็ตาลุกวาว

“พูดจาอะไรอย่างนั้น ใครจะไปทุบตีเธอจนตายกัน พูดจาเกินเบาไปแล้ว เธอ… เธอๆ…”

“ฉันเกินเบาตรงไหน” เฉียวอันชี้ไปทางคนบ้านฮั่ว “เมื่อกี้พวกเขาจะรุมทำร้ายฉัน คุณที่เป็นเลขาพรรคประจำหมู่บ้านมัวทำอะไรอยู่ล่ะ”

“แล้วก็พวกบ้านฮั่วอย่างพวกแกด้วย แต่ละคนเหมือนหนอนในบ่อส้วม กลิ่นเหม็นเน่าเหมือนๆ กัน ถึงคบกันได้ ไม่ใช่ว่าอยากจะฮุบเงินเดือนของสามีฉันหรอกเหรอ ถึงขั้นกล้าใช้ธรรมเนียมศักดินาล้าหลังอย่างการหย่าขับไล่ลูกสะใภ้ ไม่กลัวฉันไปฟ้องคณะกรรมการเยาวชนที่ตำบลหรือไง!”

แม้ว่าตอนนี้นโยบายหลายอย่างจะเริ่มผ่อนคลายลงแล้ว แต่กิตติศัพท์ความเหี้ยมของคณะกรรมการเยาวชนยังเลื่องลืออยู่

ชาวบ้านแค่ได้ยินชื่อก็ยังพากันตัวสั่น