บทที่ 14 ใช้คนมากรังแกคนน้อย

"คนบ้านพวกคุณมีตั้งเยอะแยะ แค่เพราะคำพูดฉันประโยคเดียวก็จงใจไม่ออกไปตามหาเด็ก เจตนาอะไรกันแน่?"

"ฮั่วโส่วเถียน! หลิวหูอิง ฉันล่ะไม่เข้าใจจริงๆ ฮั่วเฉินกับฮั่วหนิงก็เป็นหลานชายหลานสาวของพวกคุณเหมือนกัน ทำไมจิตใจถึงได้เหี้ยมโหดขนาดนี้?"

"หรือว่า… หรือว่าฮั่วจี้อวิ๋นไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพวกคุณ? พวกคุณถึงได้คอยเล่นงานบ้านรองของพวกเราทุกวิถีทาง กระทั่งคิดจะฆ่าลูกทั้งสองคนของฮั่วจี้อวิ๋น!"

ปากของเฉียวอันรัวคำพูดออกมาเหมือนปืนกล ทำเอาคนที่ฟังอยู่พากันอึ้งงันไปตามๆ กัน

สีหน้าของฮั่วโส่วเถียนและหลิวหูอิงเปลี่ยนจากตกตะลึงเป็นตื่นตระหนก จากตื่นตระหนกกลายเป็นร้อนตัว

นั่นประไร!

เฉียวอันยิ้มเยาะในใจ

พระเอกของนิยายเรื่องนี้คือฮั่วจี้อวิ๋น เพราะฉะนั้นชาติกำเนิดของเขาไม่มีทางเรียบง่ายแบบนี้อยู่แล้ว

ไม่นานนักก็เริ่มมีคนได้สติ