บทที่ 6 ลูกๆ ยังคงหวาดระแวงเธอ

ฮั่วเฉินเหมือนลูกสุนัขตัวน้อย กัดขาเฉียวอันแน่นไม่ยอมปล่อย

เฉียวอันจนปัญญา สุดท้ายจึงต้องลากขาขวาพาเขาเข้ามาในห้องทั้งอย่างนั้น

"ปล่อยปาก!" เฉียวอันตวาดเสียงเบา

ในปากของฮั่วเฉินส่งเสียง "อือๆ" ออกมา แต่ตัวยังคงนิ่งสนิท

ฮั่วหนิงที่อยู่ในอ้อมแขนค่อยๆ ลืมตาตื่น "แม่จ๋า~"

เสียงอ้อแอ้อ่อนหวานนุ่มนวล ทำเอาหัวใจของเฉียวอันละลายไปในพริบตา

"ลูกรัก เป็นอะไรไป"

เฉียวอันสัมผัสได้ชัดเจนว่าร่างของฮั่วหนิงในอ้อมกอดสะดุ้งตัวสั่น

"แม่จ๋า หนู…พวกเรายืนลงโทษตลอดเวลาไม่ได้ขยับเลย หนูยืนไม่ไหวเอง แม่จ๋าอย่าตีพวกเราเลยนะ"

"พรุ่งนี้…พรุ่งนี้หนูยืนต่อได้ไหม"