บทที่ 7 เรื่องซุบซิบใต้ต้นวอลนัตเก่า

แสงจันทร์ทอประกายเหนือยอดหลิว สาดส่องลงมาในลานบ้านเป็นสีเงินยวง

ห่างจากหมู่บ้านเหลียนฉือออกไปสองพันกิโลเมตร ที่กรมยุทธการอำเภอเชอเหอ การประชุมเพิ่งจะเลิกรา

ฮั่วจี้อวิ๋นเดินตรงไปยังหอพัก ระหว่างทางบังเอิญพบกับผู้การกองพลฉีอวิ๋นเซิง

“จี้อวิ๋น นี่คือเสื้อกันหนาวตัวในที่พี่สะใภ้นายช่วยปะชุนให้ เอาไปเก็บไว้สิ”

“ฝากขอบคุณพี่สะใภ้ด้วย” ฮั่วจี้อวิ๋นรับเสื้อกันหนาวตัวในมา

ฉีอวิ๋นเซิงเดินไปทางเดียวกันกับเขา “อย่างน้อยนายก็เป็นถึงผู้พัน ทำไมถึงไม่มีปัญญาซื้อเสื้อกันหนาวตัวในสักตัว”

ฮั่วจี้อวิ๋นเพียงแต่ยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร