เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 285 - ทบทวน ทิศทางมรรคาวิถี อาจคลาดเคลื่อน
ก้าวเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง หุบเขาเสินหนงลดความเขียวชอุ่มหนาทึบของฤดูร้อนลง เพิ่มพูนความปลอดโปร่งและเงียบสงบขึ้นมาบ้าง
หลังผ่านการดูแลอย่างพิถีพิถันของเหยาเซียนจื่อมาหลายวัน บาดแผลบนร่างกายของเยี่ยอู่ยีก็ค่อยๆ หายดี รากฐานเต๋าก็มั่นคงขึ้นเช่นกัน
ในเวลานี้ เขาสามารถเดินเหินได้อย่างอิสระท่ามกลางพฤกษาในหุบเขา หายใจเข้าออกเพื่อปรับสมดุลตบะได้แล้ว
ในเช้าตรู่ของวันนี้ อาศัยช่วงเวลาที่เหยาเซียนจื่อยังคงหลับใหลอยู่ เยี่ยอู่ยีเดินลำพังมุ่งหน้าไปยังส่วนลึกที่สุดของหุบเขาเสินหนง
ที่นี่ไร้ผู้คนสัญจร หินสีเขียวก้อนยักษ์ก้อนหนึ่งทอดตัวนิ่งอยู่กลางผืนป่า ผ่านการขัดเกลาจากกาลเวลา ลม และฝน จนผิวเรียบเนียนและชุ่มชื้น
เขาก้าวเดินขึ้นไป นั่งขัดสมาธิลงบนหินสีเขียว
สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านผืนป่า หอบเอาใบไม้แห้งทั่วทั้งหุบเขาปลิวว่อน ส่งเสียงสวบสาบ นำพาความเย็นยะเยือกสายหนึ่งมาสู่ผืนป่า