กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 286 - หยั่งรู้ใหม่ สรรพชีวิตเป็นตัวนำ ไม่ใช่ช่วงชิงแต่คือการมอบให้
หุบเขาเสินหนงในยามปลายฤดูสารท สายน้ำในลำธารใสกระจ่าง ใบไม้ร่วงโรยปลิดปลิวตามสายลม
นับจากวันที่ได้สนทนาแลกเปลี่ยนมรรคาธรรมกับเจียงไป่เฉ่า เยี่ยอู่ยีก็นั่งขัดสมาธิเพียงลำพังอยู่บนโขดหินริมธารานิ่งงัน ทบทวนเรื่องราวและประสบการณ์ที่ผ่านมาอย่างเงียบสงบ
การนั่งสมาธิครั้งนี้นับเป็นเวลาสามวันสามคืนเต็ม
เขาละทิ้งความฟุ้งซ่านทั้งปวน ไม่ดื่มน้ำจากตาน้ำวิญญาณ ไม่กลืนกินโอสถวิญญาณ ไม่หลับไม่พัก กลิ่นอายทั่วร่างคืนสู่ความสงัดเงียบ ดุจดั่งหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับขุนเขา ป่าไม้ และสายธารแห่งนี้