เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 280 - โอสถจักรพรรดิ สวรรค์ลงทัณฑ์ ควบคุมบาดเจ็บสาหัส
หลังจากออกจากหุบเขาหมื่นพิษ เยี่ยอู่ยีก็เสาะหาภูเขารกร้างที่ไร้ผู้คนแห่งหนึ่ง เพื่อปิดด่านฝึกฝนอย่างสงบ
ประสบการณ์ตลอดสามปีที่ผ่านมา ความรู้ความเข้าใจในวิถีแพทย์ภายในใจได้สะสมพูนทวีดั่งขุนเขาและท้องทะเล เขาต้องการสถานที่อันเงียบสงบ เพื่อตกผลึกและหลอมรวมสิ่งที่ได้เรียนรู้ทั้งหมดให้เข้ากันอย่างสมบูรณ์
บนยอดเขารกร้าง สายลมพัดหวีดหวิว หญ้าแห้งเหี่ยวเฉา พลังปราณทั่วทั้งบริเวณเบาบางยิ่ง ผู้บำเพ็ญทั่วไปย่อมไม่หยุดพัก ณ ที่แห่งนี้เป็นอันขาด
เยี่ยอู่ยีนั่งขัดสมาธิอยู่บนยอดผา ร่างกายขยับไหวแม้ไร้สายลม เถาวัลย์ดับสูญผลิบานที่ข้อมือเลื้อยออกมาอย่างเงียบเชียบ ใบวิญญาณทั้งสามใบสั่นไหวเบาๆ คอยสูดและพ่นพลังเต๋าแห่งความเป็นความตายในร่างกายของเขาออกมา
เขายกมือขึ้นโบก แสงวิญญาณจากแหวนมิติวาบผ่าน ของล้ำค่าที่สะสมไว้ทั้งหมดปรากฏขึ้นตรงหน้า