กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“อ๊ะ มีอีกา! ไล่มันออกไปเร็ว!”
เสียงกรีดร้องนั้นเปี่ยมด้วยความหวาดกลัวและความรังเกียจ แหลมคมจนแทงหู ทำเอาแก้วหูเจ็บไปหมด
ไม่ทันตั้งตัว เจ้าก้อนแป้งน้อยตกใจจนตัวสั่น กลิ้งหลุดจากมือใหญ่ของพ่อลงมา แปะลงบนโต๊ะอาหารเย็นเฉียบ จนหัวหมุนตาลาย ลุกขึ้นยังเซไปเซมา
ฮั่วเก้าอเวจีใจหายวาบ ร่างกายตอบสนองเร็วกว่าสมอง มือหนึ่งรีบยื่นไปประคองถวนจื่อขึ้นมาอีกครั้ง ปากก็ตวาดเย็น ๆ ว่า “หุบปาก!”
เสียงกรีดร้องนั้นหยุดชะงักชั่วพริบตา ทั้งห้องอาหารเงียบสนิทในพริบตา
ฮั่วเก้าอเวจีก้มลง แหวกขนนุ่มของถวนจื่อดูว่ามีบาดแผลจากการตกหรือไม่
คุณปู่ฮั่วในชุดถังจ้วงลายอักษรหมื่นพรหัวเราะเสียงกังวานสองครั้ง ทำลายความเงียบที่อึดอัดจนหายใจไม่ออก
ปีนี้เขาอายุห้าสิบห้าปี ร่างกายใหญ่โตสูงใหญ่ ดวงตากลมโตราวกระดิ่งทองแดง เสียงดังกังวานราวระฆังใหญ่ ยามเดินท่าทางคล่องแคล่ว ชายเสื้อสะบัดจนเกิดลม
ในมือเขาหมุนลูกนัทสำหรับสะสมคู่หนึ่ง พอเห็นฮั่วเก้าอเวจีก็ยิ้มจนตาหยี “ตั้งแต่เมื่อไรที่ลูกชอบเลี้ยงนก?”
คุณปู่ฮั่วเดินอย่างสบาย ๆ ไปนั่งที่นั่งประธาน แล้วเรียกแม่ลูกคู่หนึ่งที่ตามหลังมา