กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“จิ๊บ” เสียงหนึ่งแผ่วเบาอ่อนโยน ราวกับจิ๊บเข้าไปกลางใจคน ทำให้ปลายหัวใจอ่อนยวบไปหมด
ดวงตากลมเล็กเท่าเม็ดถั่วเปียกชื้น มีไอความน้อยใจเอ่อล้น หนาวจนตัวสั่นสะท้าน น่าสงสารจนแทบแย่
จากนั้นนายทหารคนสนิทก็เห็นว่า จอมพลน้อยผู้รักความสะอาดจนสวมถุงมือขาวทั้งวัน กลับใช้มือเปล่าหยิบลูกนกน้อยตัวนั้นลงมาจากหัวของเขา
ตอนนี้เขาราวกับลืมอาการรักความสะอาดของตัวเองไปแล้ว มองลูกนกในฝ่ามือพร้อมขมวดคิ้ว
กลางฝ่ามือของท่านพ่ออุ่นสบายสุด ๆ เจ้าก้อนแป้งน้อยอดไม่ได้ ทิ้งตัวลงในฝ่ามือใหญ่ กรงเล็บขาเดียวขดเป็นก้อน ครวญครางถูไถเบา ๆ
ท่านพ่อกอดหน่อย เหมิงเหมิงหนาว…
แววตาของฮั่วเก้าอเวจีเย็นวาบ “นายทหารคนสนิทหู รีบไปหาสัตวแพทย์ที่ดีที่สุดมาทันที เร็วเข้า”
พูดจบ เขาอุ้มถวนจื่อไว้ในมือ ก้าวขายาวจนแทบจะวิ่ง
เจ้าก้อนนมน้อยมึนงงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ลืมน้องชาย เธอใช้จะงอยปากสีเหลืองอ่อนจิกนิ้วโป้งของท่านพ่อเบา ๆ แล้วส่งเสียงจิ๊บเบา ๆ อีกครั้ง
เสี่ยวเหมิงเหมิง “ท่านพ่อ น้องชายยังมีน้องชายอีกนะ”