เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“ท่านพ่อ!”
เสียงเล็กหวานเต็มไปด้วยความประหลาดใจและดีใจ พร้อมกับความคิดถึงอันลึกซึ้ง
เสี่ยวเหมิงเหมิงไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองใคร ร่างเล็กบิดตัวทันที แขนเล็กสองข้างก็โอบเกี่ยวคอคนที่เข้ามา
นางดีใจเกินไป ถึงกับบิดตัวกระโดดโลดเต้นในอ้อมอกท่านพ่อ ตื่นเต้นจนสงบลงไม่ได้
ชายร่างสูงในฉลองพระองค์มังกร เดิมทีทำหน้านิ่ง แต่เมื่อถูกเจ้าตัวน้อยอ้อนหวานเช่นนี้ จะทนไหวได้อย่างไร
ฮ่องเต้ถอนหายใจ ใช้แขนยาวคว้าตัวไว้แล้วกอดอย่างมั่นคง
“คิดถึงท่านพ่อไหม?” ชายคนนั้นก้มลง ใช้ปลายจมูกเย็นเล็กน้อยถูไถใบหน้าน้อย ๆ ของถวนจื่อ
ดวงตาถวนจื่อเป็นประกายวาววับ นางพยักหน้าอย่างแรง “คิดถึง! เหมิงเหมิงคิดถึงท่านพ่อสุด ๆ เลย!”
สุดท้ายนางเอาหน้าเล็กแนบเข้าไปถาม “ท่านพ่อคิดถึงเหมิงเหมิงไหม? คิดถึงเหมิงเหมิงสุด ๆ ด้วยหรือเปล่า?”
ฮ่องเต้บีบแก้มถวนจื่ออย่างทั้งจนใจทั้งน้อยใจเล็ก ๆ “ในเมื่อคิดถึงท่านพ่อ แล้วทำไมต้องหนีออกจากวังไปกับเสี่ยวเฮย? ยังแอบ ๆ ซ่อน ๆ หลบหลังท่านพ่อ ไม่รอให้ท่านพ่อเลิกราชสำนักก่อนแล้วบอกสักคำ”