ตอนที่ 241 คราวก่อนท่านพ่อบอกว่าจะหักขาของเสี่ยวเฮย!

ธนูในมือของเสี่ยวเฮยนั้นแปลกประหลาดมาก

ทั้งองค์ประกอบเป็นสีดำสนิท ลูกศรก็ดำมืดเช่นกัน ตัวธนูมีหมอกทมิฬเส้นบาง ๆ พันเกลียวยุกยิก ราวกับเป็นสิ่งมีชีวิตที่กำลังคำรามว่าจะกลืนกินทุกชีวิต

ปลายนิ้วของเจ้าก้อนแป้งน้อยหดเกร็ง นางเผลอกำเสื้อคลุมของน้องชายแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

แววตาของนางหวาด ๆ กลัวธนูคันนั้นอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกนั้นเหมือนต้นอ่อนที่เพิ่งแตกหน่อเจอศัตรูพืช หัวใจสั่นระรัวจนทนไม่ไหว

“เสี่ยวเสี่ยวเฮยเฮย...” นางพูดอึกอัก เสียงเล็ก ๆ แบบเด็กน้อยยังสั่นเครือ

สายตาของเสี่ยวเฮยล็อกมู่ชิงหว่านกลางอากาศ พลางปลอบอย่างแบ่งใจ “พี่สาวไม่ต้องกลัว เสี่ยวเฮยยิงแค่คนเลวที่ทำร้ายพี่สาว”

ในที่ที่ถวนจื่อมองไม่เห็น แววตาของเด็กหนุ่มนั้นเย็นชาโหดร้ายและป่าเถื่อน

ดวงตาสีดำลึกมืดมิดราวกับกักเก็บลมกรรโชกและพายุฝนไว้ ยิ่งจิตสังหารในใจเข้มข้นเท่าไร ลูกศรสีดำในมือก็ยิ่งคมกริบเท่านั้น

ขนทั้งตัวของมู่ชิงหว่านกลางอากาศสั่นสะท้าน ความรู้สึกถึงภัยที่ถูกสัตว์ร้ายล็อกเป้าไต่ขึ้นมาตามสันหลัง นางเห็นเสี่ยวเฮยในทันที

เปลือกตาของมู่ชิงหว่านกระตุก นางตะโกนเร่ง “ถอย!”