กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“ฉันมีลาตัวน้อยตัวหนึ่ง ฉันไม่เคยขี่มันเลย วันหนึ่งฉันเกิดอยากขึ้นมา…”
เสียงเล็กนุ่มนิ่มของเจ้าก้อนแป้งดังมาเป็นระยะ ๆ เสียงหวานอ้อนแบบเด็กน้อยนั้นราวกับมอลต์น้ำตาล พอได้กัดคำหนึ่งไม่เพียงหวานจนเลี่ยน แต่ยังเหนียวติดฟันอย่างมาก เรียกได้ว่าเป็นภาระอันแสนหวาน
เจ้าก้อนแป้งน้อยดีใจสุด ๆ!
นางสวมเสื้อคลุมน้อยสีแดงที่มองแวบเดียวก็รู้ว่าแพงและไม่ธรรมดา คอห้อยกุญแจอายุวัฒนะวงเงินลายเมฆมงคลห้าประการ ปลายรองเท้าปักสีชมพูน้อยมีไข่มุกทะเลใต้ห้อยอยู่เม็ดขนาดเท่าไข่นกกระทา
นางนั่งอยู่ในรถม้าหกล้อที่ลดแรงสั่นสะเทือน ผนังรอบคันไม่เพียงบุด้วยผ้าไหมนุ่ม ๆ เท่านั้น ยังมีผลไม้ เนื้อแห้ง และขนมขบเคี้ยวครบทุกอย่าง นางกำนัลประจำตัวหงเปียนกำลังใช้เตาไฟเล็กต้มนมหวานอัลมอนด์ให้ถวนจื่อ
นางเหลือบมองเป็นระยะ ๆ “น้อยองค์ชาย อย่าเอาหัวยื่นออกไปมากนัก ลมเย็นพัดมากเดี๋ยวจะไม่สบาย”
เจ้าก้อนแป้งน้อยแกว่งขาสั้น ๆ ที่ลอยอยู่ครึ่งตัวโผล่พ้นหน้าต่างออกไป “หงเปียน ข้างนอกมีต้นไม้เยอะแยะเลย มีนกตัวเล็กเยอะด้วย นกน้อยร้องเพลงตามเหมิงเหมิงด้วยนะ เสี่ยวเฮยเฮยขี่ม้าใหญ่!”
นางส่ายหัวน้อย ๆ มองไปข้างหน้า พูดอย่างอดอิจฉาไม่ได้ “เฮ่ เหมิงเหมิงก็อยากได้ม้าใหญ่”
ไม่มีม้าใหญ่ ม้าเล็กก็ได้!
หงเปียนยิ้มบนใบหน้า “จะมีให้เอง น้อยองค์ชาย ฝ่าบาทมีม้าดีสีขาวบริสุทธิ์ตัวหนึ่งชื่อท่าเสวี่ย เคยร่วมเป็นร่วมตายกับฝ่าบาทมาหลายครั้ง ถ้าน้อยองค์ชายอยากได้ ฝ่าบาทจะต้องให้ท่าเสวี่ยออกลูกม้าเล็กให้องค์หญิงแน่นอน”