ตอนที่ 229 เหมิงเหมิงอยากให้ท่านพ่ออยู่กับเหมิงเหมิงตลอดไป!

เจ้าก้อนแป้งน้อยตกใจกลัว

นางยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าน้อย ๆ ขาวเนียนตึงเครียด มือขวากำแน่นจนเป็นกำปั้น

เสียงน้อย ๆ ใกล้จะร้องไห้ “คุณอากระต่าย ลุง เหมิงเหมิงกลัว…”

นางไม่รู้ว่าสิ่งที่จับได้คืออะไร รู้แต่ว่าในมือเย็นเฉียบลื่น ๆ เปียกชื้นราวกับไข่ที่ถูกบีบแตก ไข่แดงไข่ขาวไหลจะทะลุซอกนิ้วออกมา

สิ่งนั้นมีขนาดเท่าลูกกระสุน ในมือของถวนจื่อมันชนและกระโดดไปมา แรงมากจนถวนจื่อต้องออกแรงจนสุดชีวิตจึงจะพอจะกุมไว้ได้

ระบบวิ่งจนลอยอยู่ในมิติ “เจ้าตัวน้อยไม่ต้องกลัว มันกล้าทำให้หนูเจ็บ คุณอาจะเคี้ยวมันให้เละเป็นขี้ผง!”

อุ้งมือทั้งสองของมันเร็วจนเห็นภาพติดตา ชั่วครู่ก็เขียนชุดรหัสออกมา สร้างกรงสีทองขนาดหนึ่งลูกบาศก์เดซิเมตรขึ้นกลางมิติ

ชั่วพริบตาที่กรงก่อรูป ระบบตะโกนเสียงดัง “เจ้าตัวน้อย ปล่อยมือ!”

ถวนจื่อปล่อยห้านิ้วตามสัญชาตญาณ ลำแสงทองที่เต็มไปด้วยพลังแห่งศรัทธาพุ่งระเบิดออกจากกลางฝ่ามืออย่างเจิดจ้า

แต่ลำแสงทองคงอยู่เพียงชั่วขณะ หลังบังคับพาตัวสิ่งเล็ก ๆ ดื้อรั้นในมือถวนจื่อเข้าไปในมิติอย่างรุนแรง ก็ดับหายไปอย่างรวดเร็ว