เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
มู่ชิงหว่านไม่เคยรู้สึกถึงความตายใกล้ขนาดนี้มาก่อน
ในโพรงจมูกคือกลิ่นเลือดเข้มข้น กลิ่นนั้นแทรกซึมทุกที่จนชวนให้อาเจียน
ที่ลำคอ ใบกระบี่ราชันอันคมกริบยังไม่ได้ออกแรงกดลงไป หนังก็มีเลือดสีแดงเข้มซึมออกมาเป็นเส้น ๆ
กระบี่ราชันสีดำสนิท เลือดสดราวกับชาดทาแก้มที่เย้ายวนที่สุด ถูกทาลงบนตัวกระบี่เป็นสีเลือดด่างพร้อย
มู่ชิงหว่านไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
ท้ายทอยของฮ่องเต้มีเลือดไหลไม่หยุด เลือดเหนียว ๆ ไม่เพียงทำให้ท้ายทอยแดงฉาน ยังทำให้ชายเสื้อด้านหน้าแดงไปด้วย
บนฉลองพระองค์มังกรสีทอง ลายมังกรทองห้ากรงเล็บที่ปักไว้ ตอนนี้กลับกลายเป็นมังกรร้ายแห่งห้วงลึกสีเลือด
ราวกับพร้อมจะกระโจนออกมาทุกเมื่อ เลือกคนกัดกิน
“เล็……” เสียงมู่ชิงหว่านสั่นเทา เบาราวกับเสียงยุง “น้อยองค์ชายอยู่……อยู่ที่ทะเลสาบน้ำแข็งในอุทยานหลวง……”
พอคำพูดจบลง ฮ่องเต้ก็ยกกระบี่ฟันลง