ตอนที่ 227 เจิ้นจะถามครั้งเดียว เด็กดีของเจิ้นไปไหนแล้ว?

ตำหนักหานหยวน

เจ้าก้อนแป้งน้อยนั่งอยู่ในเก้าอี้แขนโค้งไม้ลงรักดำลายกุหลาบพันกิ่ง นางทำอะไรไม่ถูกจนบิดนิ้วมือไปมา ขาสั้นคู่เล็กแกว่งไปแกว่งมา

ราชครูกู้นั่งอยู่ใต้มือซ้าย จู่ ๆ ก็ชำเลืองมองครั้งหนึ่ง

เจ้าก้อนแป้งน้อยรีบนั่งตัวตรง มือน้อยทั้งสองพับไปข้างหลังดังแปะ ขาสั้นก็ไม่แกว่งแล้ว รีบชิดกัน pronto และเชิดเอวน้อยให้ตรง ทำท่าว่านอนสอนง่ายเป็นพิเศษ

ราชครูกู้กระแอมเบา ๆ ยกถ้วยชาขึ้นบังไว้ จึงค่อย ๆ ยกมุมปากขึ้น ชายตามีรอยยิ้มเล็กน้อย

เด็กน่ารักดี แสนรู้กว่าฝ่าบาทเมื่อก่อนมาก

ฝูเต๋อยืนอยู่ข้างถวนจื่อ ให้คนรอบข้างถอยออกไปหมดแล้วจึงถามถวนจื่อว่า “น้อยองค์ชาย เรื่องของฝ่าบาทจะบอกท่านราชครูได้หรือไม่?”

เจ้าก้อนแป้งน้อยเอียงหัว พูดอย่างเป็นธรรมชาติว่า “ท่านราชครูฟู่เป็นอาจารย์ของท่านพ่อไงล่ะ อาจารย์ทุกคนเก่งที่สุดยอดที่สุดเลย”

ในใจนาง นอกจากท่านพ่อกับตัวเองแล้ว ครูในโลกนี้คือคนที่เก่งที่สุด!

เป็นอาจารย์เทศนามรรคและสั่งสอนวิชามาทั้งชีวิต ราชครูกู้นี่เพิ่งรู้สึกหวานในใจเป็นครั้งแรก