เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“ตอนนั้น แกคิดจะทำอะไร?”
จักรพรรดิหนุ่มผู้สูงส่งประทับนั่งอยู่บนพระแท่นมังกร ใต้ม่านลูกปัดของมงกุฎเก้ามังกรที่ไหวระริก คือสายตาคมกริบราวกับใบมีดน้ำแข็ง เย็นชาและร้อนรุ่ม
มู่ชิงหว่านสั่นสะท้าน ใบหน้าซีดเผือดในทันใด
นางสั่นริมฝีปาก พยายามจะโกหกกลบเกลื่อนอีกครั้ง
ทว่า ดวงตาดำเป็นประกายของเจ้าก้อนแป้งน้อยกลอกไปมา นางมองมาแล้วเอียงศีรษะ
ดวงตากลมโตเป็นประกายคู่นั้น ราวกับกำลังบอกว่าไม่ต้องโกหกแล้ว เหมิงเหมิงกำลังมองอยู่
“หลอกลวงฮ่องเต้และบิดพริ้วเหนือหัว” พระสุรเสียงของฮ่องเต้เย็นชา “ประหารเก้าชั่วโคตร”
เขาชายตามองแวบหนึ่ง แล้วดึงสายตากลับอย่างไม่ใส่ใจ มุ่งความสนใจไปที่มือน้อยอวบอ้วนของเจ้าก้อนแป้งน้อย
หนังศีรษะชาวาบของมู่ชิงหว่าน ขาทั้งสองอ่อนแรง ทรุดลงนั่งบนพื้นดังผลั่ก
บัลลังก์มังกรอันสูงส่งนั้นชัดเจนอยู่ในสายตา ชัดเจนว่าเพียงเอื้อมมือก็ถึง