เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“แปะ” มือของเจียงหวยตกลงบนแก้มข้างหนึ่งของอวี้อีเฉิน ขอบนิ้วโป้งเฉียดผ่านใบหน้าของเขา
อวี้อีเฉินหลับตาปี๋ ร่างกายถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
ท่าทางแบบนั้นคือการหลบโดยอัตโนมัติเมื่อร่างกายถูกโจมตีเต็ม ๆ
แต่ภายใต้กล้องความละเอียดสูงของโดรน เมื่อถูกฉายบนจอใหญ่ในห้องฉาย กลับดูขี้ขลาดสุด ๆ ทำให้ในใจเกิดความรู้สึกไม่สบายอย่างประหลาด
“ชิ” เสียงหัวเราะเยาะเย็น ๆ ดังขึ้น ตามด้วยเสียงกวน ๆ ของเจียงหวย “อะไรกัน? คิดว่าฉันจะตบแกงั้นเหรอ? ลงมือต่อหน้ากล้องโดรนหลายตัวเนี่ยนะ?”
อวี้อีเฉินรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ เขาลืมตาพรวด
ท่าทางของเจียงหวยไม่เปลี่ยน บนมือที่กำหมัดหลวม ๆ ของเขา มีนกนางแอ่นทองตัวสวยเกาะอยู่ที่นิ้วโป้ง ขนปีกดำสนิทงดงามเป็นพิเศษ
ดวงตาของนกนางแอ่นทองเล็กเท่าเมล็ดถั่วหมุนมองอวี้อีเฉิน ราวกับไม่เข้าใจ
สีหน้าของอวี้อีเฉินดูแย่ เขาถอยห่างจากทั้งสองคนทันที จ้องเจียงหวยอย่างระวังตัว
แววตาของเจียงหวยไหวเล็กน้อย เขายื่นมือออกมาทันที คว้าไหล่ของอวี้อีเฉินไว้