ตอนที่ 203 กลุ่มเปรียบเทียบที่น่าอนาถที่สุดในประวัติศาสตร์

ผู้อำนวยการเว่ยเป็นชายอายุเลยห้าสิบออกไปเล็กน้อย ผิวคล้ำ ผมสั้นเกรียนดูกระฉับกระเฉง ดวงตาทั้งคู่สว่างมาก

เขามองไปรอบห้องฉาย ด้านล่างของห้องมีผู้ชมห้าร้อยกว่าคนนั่งอยู่ราวกับกำลังดูหนัง

คนเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นวัยรุ่น สวมหมวกเชียร์บนหัว มือยังถือป้ายไฟที่มีคำว่า “ราชานักแสดงสู้ ๆ” มีคนคอยสั่งและจัดระเบียบ ตะโกนสโลแกนกันเป็นหมู่

ทั้งที่มีแค่ไม่กี่ร้อยคน แต่กลับทำให้บรรยากาศทั้งห้องฉายร้อนระอุราวไฟลุก เหมือนคอนเสิร์ตเฉพาะของราชานักแสดงที่คึกคักมาก

เหลียงกู่เช็ดเหงื่อบนหัวอย่างเก้อเขิน “ครู แฟนคลับในวงการบันเทิงชอบกันแบบนี้ พวกเขาก็แค่ชอบราชาภาพยนตร์อวี้มากเกินไป”

บนใบหน้าผู้อำนวยการเว่ยมีรอยยิ้มแกล้งหยอก “คนที่ทำงานสายกีฬาอย่างนายก็เข้าใจดีเหมือนกันนะ”

เหลียงกู่หัวเราะแห้ง ๆ สองที “ก็เซ็นสัญญากันแล้วนี่ ผมมาฝึกสมาชิกทีมของรายการเป็นครั้งคราว ทางสถานีก็สนับสนุนอุปกรณ์ชุดใหม่ให้ทีม ผมก็แค่...”

เขาเกาหลังหัว อึกอักอยู่นาน สุดท้ายก็อธิบายไม่ถูกว่าทำไม

ผู้อำนวยการเว่ยหัวเราะออกมา “ฉันไม่ได้โทษนาย ไม่อย่างนั้นวันนี้ฉันก็ไม่แวะมาดูนายหรอก”

เหลียงกู่ถอนหายใจโล่งอก แอบชำเลืองมองครูของตัวเอง แล้วพบว่าสายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่จอใหญ่ที่ไลฟ์สดพร้อมกัน