กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“ปีนผาหรือ ผมเล่นได้ดีกว่าสเก็ตบอร์ดยาวสั้นอยู่แค่นิดเดียว”
ฟางชิวได้ยินว่าเจียงหวยพาเจ้าก้อนแป้งน้อยไปชนะแขกรับเชิญคนอื่นในรายการเรียลลิตี้พ่อแม่ลูก
ความรู้เรื่องสเก็ตบอร์ดของเขายังคงอยู่แค่สเก็ตบอร์ดของเล่นที่เด็ก ๆ เล่นในลานกว้าง ไม่มีอะไรเป็นเชิงเทคนิคเลย ไม่ค่อยอยู่ในระดับที่เอามาอวดได้
ดังนั้นกับคำพูดนี้ของเจียงหวย เขาเพียงพยักหน้าอย่างขอไปที “ทำได้ก็พอ นายฝึกอีกหน่อย ฝึกให้ดีขึ้นหน่อย”
เพื่อไม่ให้ในรายการเจินเหริน แพ้ราชานักแสดงอวี้อีเฉินแล้วดูแย่เกินไป
เจียงหวยเลิกคิ้ว “ได้ ผมจะฝึกอีกหน่อย”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฟางชิวก็คิดว่าเจียงหวยฟังคำเขาเข้าหู รู้ว่าไม่ควรล่วงเกินราชานักแสดง จึงตบไหล่เขา พยักหน้าด้วยความปลื้มใจ
ตราบใดที่เจียงหวยเชื่อฟังการจัดสรรแบบนี้ต่อไป ภายหลังเขาก็ไม่รังเกียจที่จะโยนทรัพยากรที่คนอื่นไม่เอาให้เขาไว้เลี้ยงปากเลี้ยงท้อง
ทั้งสองแยกจากกันนอกห้องฝึกซ้อมรวม เจียงหวยมองแผ่นหลังของฟางชิวที่เดินจากไป เงามืดทอดลงมา ทำให้มองไม่ชัดสีหน้าของเขา
“เป่าเป่า” เจียงหวยบีบกระจุกผมน้อยนุ่ม ๆ ของถวนจื่อ พูดอย่างมีความนัย “เราไปคว้าอันดับหนึ่งอีกสักครั้งเป็นไง”